Bezoek aan Brooke-Lahore, door Marleen l’Ecluse

Pakistan

Vorige week donderdagnamiddag (dd 11/4 is dat al twee weken geleden) ben ik thuis gekomen na een maand verblijf in Pakistan. Het was de tweede keer dat ik naar Pakistan reisde en gelukkig is de cultuurschok die ik vorig jaar te verwerken kreeg nu achterwege gebleven. Mijn ervaringen zijn dus nu veel boeiender, leerrijker en positief intenser geweest. Vorig jaar 'leed' ik te erg onder alles wat ik zag. De armoede van de mensen in de dorpen (de steenovens), het superchaotisch verkeer in Lahore, de schrille tegenstelling tussen arm en rijk, het leed van mens en .... dier.

Daarom heb ik begin dit jaar contact met u opgenomen, omdat ik graag de dierenklinieken van Brooke wilde bezoeken. Die kans heb ik nu gekregen en daar ben ik heel dankbaar voor. U hebt me het adres doorgegeven in Lahore. Daar ben ik, toen ik nog maar twee dagen in Pakistan was, met een riksja naartoe gereden. Ik werd daar ontvangen col. Moeen van Brooke, een héél vriendelijke, interessante, gedistingeerde man. Hij heeft meer dan een uur tijd voor me vrijgemaakt, terwijl ik daar toch onaangekondigd op de stoep stond, bij manier van spreken.

Hij heeft voor mij een afspraak geregeld voor de volgende dag.

Een dierenarts heeft met mij verschillende standplaatsen van mobiele klinieken bezocht, waar de artsen bezig waren met de verzorging van de dieren en op hun eigenste manier terzelfdertijd met de eigenaars van de dieren - hoe ze hun dieren best verzorgen en behandelen. Hij heeft een antwoord proberen geven op al mijn vragen.

Ook heb ik een permanente kliniek bezocht waar dieren voor langere tijd verblijven .... hoho, daar heb ik toch wel mijn oogjes de kost gegeven hoor ... zoals ze dat hier bij ons in Vlaanderen zeggen. De dieren worden er zo goed verzorgd! En proper! Ook van de manier waarop alle gegevens over de dieren van bij aankomst in de kliniek tot het moment dat ze terug naar de eigenaar gaan worden bijgehouden, zat ik perplex. Er worden ook foto's genomen, zodat een evolutie zichtbaar is in het genezingsproces. Dat leek me in geen enkel opzicht een Pakistaanse aanpak. Dat veel van de dierenartsen en mensen binnen de werking van Brooke in Lahore oud-militairen zijn verklaart echter al veel, in positieve zin dan. Ik kan niet anders dan zeggen dat het organisatorisch, administratief perfect in orde was (kleine beroepsmisvorming - ik werk zelf in de administratie en weet dus uit ervaring hoe moeilijk het soms is om op dat gebied alles in goeie banen te leiden en te houden). Ook voor de inzet die ik gezien heb van de dierenartsen en hun assistenten heb ik niets dan lof.

Ik ben blij dat ik danzij col. Moeen het voorrecht mocht genieten van deze rijke ervaring.

Marleen l’Ecluse